Συνολικές προβολές σελίδας

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

χλευασμός

Ένας ιδιότυπος καθρέπτης της ανθρώπινης φύσης ,με την υποκρισία της και την απελπισμένη ανάγκη της για αποδοχή είναι και το fb. Μοιάζει με ένα καφενείο που εκτείνεται στο άπειρο. Μέσα στριμωγμένοι διαδηλώνουμε την ηχηρή μας απουσία και γύρω μας παραμορφωτικοί καθρέπτες μεγεθύνουν την δίψα μας, τον πόνο μας, την αλήθεια και την ψευτιά μας.
Αδιάψευστος δείχτης τα γενέθλια ανθρώπων που είχαν λογαριασμό εδώ μέσα και έχουν φύγει από τη ζωή. Το μηχάνημα εξακολουθεί και ειδοποιεί τους εικονικούς φίλους τους και τους παροτρύνει να γράψουν μια ευχή και να τους φτιάξουν τη μέρα. Και πρόθυμοι κάποιοι ανταποκρίνονται.
Είναι στ' αλήθεια ένας ιδιότυπος σουρεαλισμός αυτό. Θα μπορούσε να δώσει υλικό για το πιο τρελό ποίημα.
Ψεύτικοι φίλοι να στέλνουν ψεύτικες ευχές στον εκλιπόντα.
“ Να ζήσεις χίλια χρόνια ευτυχισμένα”
Κι εκείνος μακάριος κάτω απ' το χώμα να τους βγάζει τη γλώσσα χλευάζοντας την τύφλα τους.
Αυτό το παράλογο που ο Αλμπέρ Καμύ προσπάθησε να περιγράψει στο δοκίμιό του
" Ο μύθος του Σίσυφου", αυτή η επίγνωση ότι όλοι κουβαλούμε μια πλευρά που είναι γελοία και φαίνεται ακόμη περισσότερο όταν παίρνουμε τις πιο σοβαρές μας πόζες. Πόσο φανερό είναι και εδώ μέσα.
Μη βιαστείτε καλοί μου συνταξιδιώτες να υψώσετε το δάχτυλο και να με κατηγορήσετε για αμετροέπεια .
Έτσι κι αλλιώς, πρώτη εγώ το παραδέχομαι.
Η αμετροέπεια και η υπερβολή είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου. Και η βαθιά του σχιζοφρένεια προκύπτει από αυτήν ακριβώς την άρνησή του να δεχτεί ότι όλα γύρω του πλάστηκαν για να τον χλευάζουν. Ο ήλιος, η θάλασσα, η τελειότητα του έναστρου ουρανού μια διάφανη νύχτα. Είναι εκεί για να διατρανώσουν σ' αυτό το ατελές και ανυπόδητο και γυμνό από άμυνες πλάσμα πόσο βαθιά νυχτωμένο στέκει κάθε φορά που υψώνει ανάστημα και καυχιέται μ ΄εκείνη την έπαρση του αυτάρεσκου.
Σκέφτομαι πως αυτή η αυταρέσκεια στο βλέμμα που σου λέει πως όλα τα κατέχει είναι η πιο βαθιά αναπηρία του ανθρώπου. Τα ζώα σ' αυτό είναι τόσο πιο έντιμα, γι΄αυτό και τόσο αθώα. Τα ζώα και τα παιδιά.

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

...

Τα παιδιά μας διψάνε για απαντήσεις. Και τα ερωτήματά τους είναι αμείλικτα. Με κυνηγούν το διάλειμμα ,καρφώνουν πάνω μου τα αθώα μάτια τους και ρωτούν " Πείτε μας κυρία¨. Κι εγώ δεν τους λέω. Αρνούμαι να παίξω τον ρόλο του καθοδηγητή. Προτιμώ μονάχα να αφήνω τα κείμενα να μιλήσουν. Τον Επιτάφιο του Θουκυδίδη, την Αντιγόνη του Σοφοκλή, τα Ελληνικά του Ξενοφώντα. Και τους άλλους Έλληνες ,τον Γεώργιο Βιζυηνό, τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τον Κωνσταντίνο Καβάφη. Και βέβαια τον Όμηρο.
Κι αυτά επιμένουν.
" Μα πείτε μας, κυρία. Αν δε μας πείτε εσείς, τότε ποιος;"
Κι εγώ τα κοιτώ ίσια κατάβαθα στα μάτια τους που εκλιπαρούν να τους δείξω έναν δρόμο, χαμογελώ και σωπαίνω.
Μα αυτά ξέρουν. Ξέρουν πως έχω αλλεργία σε κάθε είδους χειραγώγηση. Και η πιο ύπουλη είναι αυτή που κρύβεται πίσω από τα προσωπεία που εμείς οι μεγάλοι τόσο εύκολα αλλάζουμε.
Κι όταν μου ζητούν κάπου να στηριχτούν και να πιστέψουν, τους δείχνω τα γραφτά των ανθρώπων αυτών που ζήσαν πριν από μας σ' αυτά τα χώματα και τα καλώ ν' αφουγκραστούμε μαζί τη φωνή τους.
" Είναι ζωντανή και σας μιλάει" τους λέω. " Ακούστε την ".

Κι εκείνα την ακούνε.

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

...

Είναι διασκεδαστικό να παρακολουθείς τις αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω σου . Τη λαχανιασμένη ανάγκη τους για αποδοχή τη δεικνύει ο τόνος της φωνής τους. Όσο πιο τσιριχτή η χροιά της, τόσο πιο πολλές απορρίψεις ξέρεις ότι δέχτηκε ο λαλών. Είναι παρηγορητικό βέβαια αυτό. Να κλείνεις τα αφτιά σου στις τσιρίδες των άλλων και να χαμογελάς με κατανόηση στο υψωμένο τους δάχτυλο. Να νιώθεις βαθιά μέσα σου ότι είναι άνθρωποι καμωμένοι από πηλό και ματαιωμένα χάδια. Να τους βλέπεις μωρά που δεν τα σήκωσε η μάνα τους από την κούνια να τα χαϊδολογήσει , όταν έπρεπε.

συναισθηματική εμπλοκή

Θυμάμαι, χρόνια πριν, νεοδιόριστη στην εκπαίδευση, την παραίνεση μιας φιλολόγου - αργότερα έγινε σύμβουλος- στα επιμορφωτικά σεμινάρια.
" Προσπαθήστε να μην εμπλακείτε συναισθηματικά με τους μαθητές σας".
Μου είχε κάνει εντύπωση αυτή η συμβουλή, κυρίως γιατί είχα μια εμπειρία οχτώ χρόνων στα φροντιστήρια και δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα έκανα μάθημα, έστω και μια μέρα, χωρίς αυτήν τη συναισθηματική εμπλοκή. Με άλλα λόγια, για να το κάνω λιανά, ακόμη και σήμερα, δεν υπάρχει περίπτωση να ασχοληθώ με κάτι, αν δε νιώσω μέσα μου αυτό το πάθος.Πάθος για το κείμενο που διδάσκω αλλά και αγάπη για τα μάτια που έχω απέναντί μου. Σκληρή αγάπη κάποιες φορές, ναι. Αλλά, πάντως , αγάπη.
Δεκατέσσερα χρόνια μετά, έχω μάθει , πλέον, ότι οι συνάδελφοί μου χωρίζονται σε δυο κατηγορίες. Αυτούς που εμπλέκονται συναισθηματικά με τους μαθητές τους και αυτούς που το φοβούνται.
Δεν ξέρω ποιοι είναι οι πιο καλοί δάσκαλοι.
Είχα , ως μαθήτρια, δοκιμάσει και τις δύο κατηγορίες. Η πρώτη αριθμούσε ελάχιστους. Μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Θυμάμαι έναν φιλόλογο που δεν είχα την τύχη να με διδάξει ποτέ. Από τα λόγια των συμμαθητών μου καταλάβαινα πως ανήκε στην πρώτη κατηγορία. Τον λάτρευαν οι περισσότεροι . Υπήρχαν και κάποιοι που τον λέγαν λοξό. 'Εμαθα ,χρόνια μετά, πως τρελάθηκε και πέθανε νέος.
Δεν είναι εύκολη υπόθεση η συναισθηματική εμπλοκή. Θέλει κότσια. Θέλει γερά νεύρα και ακόμη πιο γερό στομάχι.
Μα για κάποιους ανθρώπους είναι ο μόνος τρόπος να νιώσουν ζωντανοί.


Γεννιέσαι με τη φτώχεια ραμμένη στο μέτωπο

Γεννιέσαι με τη φτώχεια ραμμένη στο μέτωπο. Σου λένε πως η μοίρα σου το' χε. Σου διαβάζουν και παραμύθια για τους ευτυχισμένους φτωχούς που γεμίζουν το στομάχι τους με την αγάπη και τους δυστυχισμένους πλούσιους που ζουν στην ανία της τρυφής. Σε κοιμίζουν με ρητά όπως " τα λεφτά δεν είναι το παν " άνθρωποι χορτάτοι.
Κι όταν τα νερά μπαίνουν στο σπίτι που θάρρεψες δικό σου, το σπίτι που έχτισες πάνω στο μπαζωμένο ρέμα, γιατί σε πείσαν πως το μπαζωμένο ρέμα είναι το δικό σου μερίδιο γης, γιατί σε πείσαν πως δεν έχεις δικαίωμα να κοιτάξεις πιο πέρα, γιατί σε πείσαν πως η μοίρα σου το' χει να χαλάσεις τη ζωή σου σ' αυτήν την τρύπα ,γιατί σε πείσαν πως τα μάτια σου πρέπει να τα ρίχνεις στη λάσπη, πως ο ουρανός δεν είναι για σένα,
όταν τα νερά μπαίνουν στο σπίτι και σε πνίγουν
εσύ δεν είσαι παρά αυτός που έχτισε πάνω στο μπαζωμένο ρέμα
κι αυτοί
είναι οι αλέκιαστοι
οι άβρεχτοι
και οι χορτάτοι
που τώρα υψώνουν το δάχτυλο και σε δείχνουν.


Παρασκευή, 1 Δεκεμβρίου 2017

το πιάσατε ανθρωπάκια;

" Κακά τα ψέματα, οι πλειστηριασμοί πρέπει να γίνουν, διαφορετικά οι τράπεζες θα πτωχεύσουν." ( δημοσιογράφος του Σκάι )
" Στα επεισόδια δεν ήταν οι ίδιοι οι άνθρωποι που τους παίρνουν τα σπίτια τους, αλλά οι γνωστοί αριστεροί κύκλοι." ( δημοσιογράφος της Αυγής )
..
Η οθόνη κάνει καλά τη δουλειά της.
Οι κοστουμαρισμένοι ευφυείς ηλίθιοι με το γυάλινο βλέμμα κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Η δουλειά τους είναι να μας πείσουν πως δεν υπάρχει χώρος για όλους, πως είμαστε όλοι αναλώσιμοι .
Η δουλειά τους είναι να μας πείσουν πως το τραπεζικό σύστημα δεν είναι αυτό το απρόσωπο τέρας που όλοι υποπτευόμαστε, αλλά το ίδιο το οξυγόνο που μας κρατάει στη ζωή.
Ας κάνουμε λοιπόν την επανάληψη στο μάθημά μας.
" Χωρίς τις τράπεζες, ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει ζωή χωρίς οξυγόνο, χωρίς θάλασσες, χωρίς τροφή, χωρίς αγάπη, χωρίς φίλους, χωρίς χαμόγελο, χωρίς χρόνο, χωρίς ανάσα, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ "
Γι ' αυτό βγάλτε τον σκασμό, σκύψτε τα κεφάλια, κάντε το σταυρό σας που προλάβατε να υπαχθείτε στο νόμο Κατσέλη και προπάντων ΜΗ ΜΙΛΑΤΕ.
Το εμπεδώσατε το μάθημά σας πιστά μου, υπάκουα ανθρωπάκια;
Για όσους δεν το εμπέδωσαν αρκετά, υπάρχουν και οι άλλες εικόνες. Της φυλακισμένης Ηριάννας για παράδειγμα.
Που δεν υπήρξε υπάκουη μαθήτρια. Το μάθημά της δεν το έμαθε.
Και βρίσκεται στη φυλακή .
Το πιάσατε ανθρωπάκια;